Duur van de adjuvante behandeling bij colonkanker
De gegevens van zes fase 3-studies stellen de klassieke zes maanden adjuvante behandeling bij colonkanker stadium III ter discussie.
De adjuvante behandeling bij colonkanker stadium III bestaat in chemotherapie op basis van oxaliplatine (FOLFOX of CAPOX) gedurende zes maanden. Eén van de belangrijkste nadelen van die behandeling is de neurotoxiciteit van oxaliplatine, die afhangt van de cumulatieve dosis. Neurotoxiciteit is een hinderlijke bijwerking, waarvoor de dosering soms moet worden verlaagd of de behandeling zelfs moet worden onderbroken en die lang kan aanhouden of zelfs definitief zijn.
De IDEA-studie (International Duration Evaluation of Adjuvant chemotherapy) heeft onderzocht of een kortere behandeling van drie maanden minder toxisch is zonder te veel in te boeten aan werkzaamheid (gemeten aan de ziektevrije overleving, DFS). Mocht dat zo zijn, dan zou dat goed zijn én voor de patiënten én voor de uitgaven voor de gezondheidszorg. Die hypothese werd getoetst door een groep artsen en statistici die hadden deelgenomen aan zes gerandomiseerde fase III-studies bij bijna 13.000 patiënten in 12 landen.
De auteurs hebben een behandeling van drie maanden vergeleken met een behandeling van zes maanden en hebben beslist een non-inferioriteitsstudie uit te voeren (de bovenste limiet van het 95% betrouwbaarheidsinterval mocht niet hoger zijn dan 1,12 bij een behandeling van drie maanden.)
De toxiciteit was duidelijk minder bij een kortere behandeling (ongeveer 3-maal minder graad ≥ 2-neurotoxiciteit), maar het non-inferioriteitscriterium werd niet bereikt: de bovengrens van het 95% betrouwbaarheidsinterval bij een behandeling van drie maanden was hoger dan 1,12 (HR 1,07; 95% BI 1,00-1,15).
Toch te noteren:
- Het absolute verschil in DFS na drie jaar tussen de twee behandelingsgroepen was miniem: DFS 74,6% met een behandeling van drie maanden en 75,5% met een behandeling van zes maanden, dus een verschil van 0,9% (spreiding -2,4% tot +0,6%),
- Een post-hocanalyse naargelang van het risico op recidief (laag risico = T1-3,N1, ongeveer 60% van de patiënten, en hoog risico = T4 en/of N2, ongeveer 40% van de patiënten) wees op een absoluut verschil in DFS na drie jaar van 0,2% in geval van een laag risico (83,1% versus 83,3%) (in dat geval volstaat dus een behandeling van drie maanden behandeling), maar 1,7% in geval van een hoog risico (62,7% versus 64,4%).
Op grond van die bevindingen zijn de onderzoekers de mening toegedaan dat een behandeling van drie maanden de standaard zou kunnen worden bij patiënten die een laag risico lopen, en dat je bij patiënten die een hoog risico lopen (T4 en/of N2 of andere hoogrisicofactoren) de keuze hebt tussen een behandeling van drie en een behandeling van zes maanden. Een kortere behandeling zal zeker minder neurotoxiciteit veroorzaken, maar je moet het risico op recidief precies evalueren en rekening houden met de voorkeur van de patiënten. Wat denkt u daarvan?
Dr. Jean-Claude Lemaire naar de presentatie tijdens een persconferentie van Axel Grothey van de abstract LBA1, plenaire sessie tijdens het ASCO 2017, Chicago 2-6 juni.