Bevestiging van de werkzaamheid van enzalutamide bij gemetastaseerde prostaatkanker
Enzalutamide oefent zijn werkingsmechanisme uit op 3 niveaus van de androgeenreceptorsignalisatieweg: het blokkeert de binding van androgenen aan hun receptor, verhindert de translocatie van de geactiveerde receptoren naar de kern en verstoort de binding van de receptor aan DNA.
The Lancet Oncology heeft de resultaten gepubliceerd van de TERRAIN-studie, een gerandomiseerde fase 2-studie, die de werkzaamheid en de veiligheid van enzalutamide heeft vergeleken met die van bicalutamide bij 375 patiënten met een gemetastaseerde prostaatkanker. De patiënten werden gerandomiseerd naar enzalutamide 160 mg per dag (n = 184) of bicalutamide 50 mg per dag (n = 191) in combinatie met een androgeendeprivatietherapie. Het primaire eindpunt was de progressievrije overleving. De patiënten in de enzalutamidegrep werden gemiddeld gedurende 20 maanden gevolgd.
De progressievrije overleving was beter met enzalutamide dan met bicalutamide: respectievelijk 15,7 en 5,8 maanden (hazard ratio (HR) 0,44, 95% betrouwbaarheidsinterval 0,34-0,57). Dat werd teruggevonden in alle onderzochte subgroepen, ongeacht de leeftijd, de geografische origine en het initiële PSA-gehalte), ongeacht of de androgeendeprivatietherapie werd gestart voor of na de diagnose van metastasen en ongeacht of al dan niet een androgeendeprivatietherapie werd voorgeschreven. Wat de bijwerkingen betreft, de patiënten in de enzalutamidegroep vertoonden vaker vermoeidheid (28 % vs. 20 %), rugpijn (19 % vs. 18 %) en warmteopwellingen (15 % vs. 11 %). De patiënten in de bicalutamidegroep vertoonden vaker nausea (17 % vs. 14 %) en gewrichtspijn (16 % vs. 10 %). Ernstige bijwerkingen zoals hypertensie werden teruggevonden bij 7% van de patiënten in de enzalutamidegroep en bij 4% van de patiënten in de bicalutamidegroep.