De gleasonscore verschilt volgens de interpretatie
Discordantie tussen pathologen in 40,6 % van de gevallen.
Een prostaatkanker met een hoge gleasonscore is een agressieve kanker. Maar is die score wel zo juist en betrouwbaar dat we er zo'n belang aan mogen hechten bij het evalueren van het risico? Japanse studies hebben de gleasonscore en de D'Amico-classificatie doorgenomen die 80 pathologen hadden gegeven aan 388 patiënten met prostaatkanker. Alle biopten werden geëvalueerd door een enkele patholoog in het referentieziekenhuis en die moest op zijn beurt zijn eigen scores opstellen. Slechts in 59,5% van de gevallen correleerde de gleasonscore van de eerste patholoog met die van de ziekenhuispatholoog. Er was met name een significante discordantie bij de classificatie van een intermediair risico. Een analyse leerde voorts dat een gleasonscore van 7, een PSA ? 10 ng/ml en een laag T-stadium (T1 of T2a) significante voorspellers zijn van een eventuele discordantie bij de interpretatie van het risico door verschillende pathologen.