Liraglutide voor de behandeling van niet-alcoholische leversteatose?
Niet-alcoholische leversteatose is intussen de belangrijkste chronische leverziekte en één van de belangrijkste oorzaken van cirrose en hepatocellulair carcinoom.
In dierexperimenteel onderzoek hebben GLP-1-analogen (GLP-1 = glucagon-like peptide-1) gunstige effecten op leversteatose. Artsen schrijven GLP-1-analogen voor bij de behandeling van diabetes type 2. Ze verbeteren de insulinegevoeligheid en bevorderen gewichtsverlies. Britse onderzoekers hebben een gerandomiseerde, placebogecontroleerde studie uitgevoerd om het effect van liraglutide, een GLP-1-analoog, op niet-alcoholische leversteatose te evalueren. De studie ging door met 52 patiënten, gerandomiseerd naar liraglutide 1-8 mg/d of placebo gedurende 48 weken. De werkzaamheid van de behandeling werd beoordeeld op grond van histologisch onderzoek van leverbiopten, afgenomen voor en na de behandeling.
De resultaten zien er goed uit. Het percentage histologische verbetering bedroeg 39% in de liraglutidegroep en 9% in de placebogroep (relatief risico [RR] 4,3; 95% betrouwbaarheidsinterval 1,0 - 17,7). Een verergering van de fibrose werd waargenomen bij 10% van de patiënten in de liraglutidegroep en bij bijna 40% van de patiënten in de placebogroep (RR 0,2; 95% BI 0,1 - 1,0). Bij de patiënten in de liraglutidegroep verbeterden glykemie, HbA1c-gehalte en HDL-cholesterolconcentratie. Liraglutide werd even goed verdragen als placebo, behalve wat de gastro-intestinale bijwerkingen betreft. Die laatste waren frequenter bij de patiënten in de liraglutidegroep (81 % vs. 65 %).