Van gastritis tot kanker of de cascade van Correa
Volgens deze hypothese (cascade van Correa) zou er een evolutie bestaan van chronische niet-atrofische gastritis tot dysplasie, via atrofische gastritis en metaplasie. Helicobacter Pylori, die verondersteld wordt de rol van initiator te spelen in deze cascade, wordt ook door epidemiologische studies als voornaamste risicofactor voor maagkanker opgegeven.
De auteurs van de bedoelde studie hebben de gegevens geanalyseerd van meer dan 400.000 personen die een gastroscopie ondergaan hebben voor een andere indicatie dan een maligne letsel en waarvan de resultaten van de biopten beschikbaar waren. De studie werd uitgevoerd tussen 1979 en 2011.
Na exclusie van letsels die verschenen in de loop van de eerste twee jaar follow-up, werden 288.167 patiënten geïncludeerd in de subcohorte 'cascade van Correa'. Tijdens de follow-upperiode van ongeveer 20 jaar werden 1.599 gevallen van maagkanker (waarvan 211 kankers van de cardia) gediagnosticeerd.
Bij de individuen die een niet-atrofische chronische gastritis vertoonden, is de incidentie van maagkanker 80% hoger dan deze in de algemene populatie en de jaarlijkse incidentie verhoogt bij elke 'etappe' van de cascade van Correa. De cijfers spreken voor zich: in de 20 jaar na een fibroscopie ontwikkelt een maagkanker bij ongeveer 1 patiënt op 256 met een normale mucosa, bij 1 op 85 met een gastritis, bij 1 op 50 met een atrofische gastritis, bij 1 op 39 met een intestinale metaplasie en bij 1 op 19 met een dysplasie.