Astma en obesitas, een woelige relatie
We wisten al dat obesitas de incidentie van astma verhoogt, maar dat is niet het enige probleem. Het wordt almaar duidelijker dat obesitas ook negatieve invloed uitoefent op de controle van het astma.
Dat is althans de conclusie van een studie uitgevoerd uitgaande van prospectieve gegevens van volwassenen met een persisterend astma die waren aangesloten bij Kaiser Permanente Southern California (KPSC), een Amerikaanse gezondheidsorganisatie. De auteurs hebben een groot cohortonderzoek uitgevoerd om het verband te evalueren tussen de initiële body mass index (BMI) en de latere gegevens over de controle van het astma.
In het totaal ging het om 10.233 volwassenen die in 2006 een persisterend astma vertoonden, die in 2007 en 2008 nog altijd waren gedekt door het KPSC en van wie de initiële BMI (2006 of 2007) bekend was. De proefpersonen werden in 3 groepen ingedeeld volgens de initiële BMI: normale (< 25 kg/m2), overgewicht (25-29,9 kg/m2) en obesitas (≥ 30 kg/m2)
De controle van het astma werd in 2008 geëvalueerd naar het aantal ziekenhuisopnames, opnames op een spoedgevallendienst, kuren van orale corticosteroïden voor astma en voorschriften ≥ 7 aerosolverpakkingen van kortwerkende bèta-agonisten (SABA7).
Na correctie voor de belangrijkste vertekenende factoren (demografische gegevens, comorbiditeit en vroeger gebruik van gezondheidszorg) was het gemiddelde relatieve risico op opname op een spoedafdeling 40% hoger (95% BI 1,10 - 1,78) in geval van overgewicht of obesitas. Het gemiddelde relatieve risico op voorschrijven van ≥ 7 aerosolverpakkingen van kortwerkende bèta-agonisten was 27% (95% BI 1,15 - 1, 40) bij de zwaarlijvige patiënten. Het risico was niet hoger bij patiënten met overgewicht.
Die gegevens wijzen erop dat een hoge BMI, vooral een BMI ≥ 30 kg/m2, later gepaard gaat met een minder goede controle van het astma (vooral in termen van exacerbaties). Volwassen astmalijders met overgewicht of obesitas hebben er dus alle belang bij om te vermageren.