Ereloonsupplementen en klassengeneeskunde (Wouter Van den Abeele, huisarts, Zelzate)
De laatste weken is er in de media veel te doen rond de ereloonsupplementen in de ziekenhuizen. Een hot item, als je het mij vraagt. Maar ook een belangrijk item, vermits de sociale zekerheid al een tijdje op zijn limieten botst.
Unicum
Ereloonsupplementen zijn stilaan een unicum aan het worden binnen Europa. Geen enkel ander land kent dit systeem dat de voorbije veertig jaar geleidelijk aan gegroeid is. Specialisten zouden, dixit Bvas-ondervoorzitter Marc Moens, te weinig verdienen in vergelijking met hun confraters in het buitenland. Vermits ze ook nog eens een belangrijk deel verliezen aan ziekenhuisafdrachten kunnen ze niet anders dan dit te recupereren door supplementen aan te rekenen. Vooreerst wil ik hier klaar en duidelijk stellen dat de verloning van artsen-specialisten de vergelijking met de ons omringende landen zeker wel kan doorstaan. Je hebt inderdaad de zogenaamde 'zachte' specialismen, welke in vergelijking met hun meer technische collega's veel minder opstrijken, wat op lange termijn tot een ongezonde situatie leidt. Om nog maar te zwijgen over de verloning van de gemiddelde huisarts in ons land. Er is geen enkel argument te bedenken waarom die huisarts niet op een gelijkwaardige wijze zou kunnen vergoed worden als zijn evenknie in het ziekenhuis. In sommige Europese landen verdient een huisarts evenveel als een cardiochirurg, om maar één voorbeeld te noemen. Dit illustreert het evenwaardige belang van de diverse specialismen binnen de gezondheidszorg. Let wel, goede specialistische zorg moet goed verloond worden, laat dat duidelijk zijn. Maar dan moet dit ook gelden voor alle specialistische zorg en ook alle eerstelijnszorg.
Pervers
Daarnaast is er geen enkel zinnig argument te bedenken waarom supplementen wel zouden kunnen in éénpersoonskamers en niet in tweepersoonskamers. Op dit ogenblik is het zo dat wie het zich kan permitteren, een eenpersoonskamer krijgt, en wie de pech heeft om financieel niet zo goed bij kas te zitten, zich moet neerleggen bij een tweepersoonskamer. Eigenlijk zou het niet mogen uitmaken voor de kwaliteit van de zorg. Waarom zou de zorg in een eenpersoonskamer duurder moeten zijn dan in een tweepersoonskamer? Het gekende argument dat gebruikt wordt, namelijk de afdrachten aan het ziekenhuis recupereren via supplementen, is pervers. Je laat de patiënt opdraaien voor een probleem waarvoor hij niet verantwoordelijk is. De consequentie is dan ook dat de hospitalisatieverzekeringen de hoogte ingaan, dus nogmaals pech voor wie het financieel zo al moeilijk heeft! Natuurlijk heeft de huidige ziekenhuisfinanciering ook boter op het hoofd. Het zet artsen aan tot overconsumptie en aanrekenen van supplementen. Vandaar dat het inderdaad een goed idee is, zoals Lieven Annemans oppert, om alles mee in het bad te trekken: ziekenhuisfinanciering herdenken, afschaffen ereloonsupplementen en iets fundamenteel doen aan de honorering van de artsen in het algemeen.