Hoop voor doof geboren kinderen en slechtzienden
Op de laatste jaarlijkse conferentie van de American Society for the Advancement of Science (AAAS) die werd gehouden in San Jose, Californië, werden enkele veelbelovende studies gepresenteerd, waarvan er twee een sterke indruk hebben nagelaten.
De eerste had betrekking op een implantaat dat ontwikkeld werd door Amerikaanse onderzoekers van de University of Southern California en dat het leven ingrijpend zou kunnen veranderen van doof geboren kinderen die geen gehoorzenuw hebben. Die kinderen kunnen niet geholpen worden met de cochleaire implantaten die meestal worden gebruikt bij mensen met een gehoorstoornis.
De wetenschappers maakten hiervoor gebruik van een nieuwe technologie. Het implantaat wordt aan de hersenstam bevestigd en stimuleert rechtstreeks de neuronen in de hersenstam die betrokken zijn bij het gehoor. Op die manier worden het inwendige oor en de gehoorzenuw volledig kortgesloten.
In maart 2014 werden vier kinderen jonger dan 12 jaar zonder gehoorzenuw gerekruteerd in de studie. Dankzij het implantaat konden ze weer omgevingsgeluiden waarnemen, die interpreteren en praten, na een leerproces dat vergelijkbaar is met dat van een pasgeborene.
De eerste resultaten zijn positief. "Wij geloven dat deze kinderen met een intensieve begeleiding en ondersteuning van hun familie in staat zullen zijn om een telefoongesprek te voeren", aldus dr. Laurie Eisenberg.
Deze studie, die drie jaar zal duren en 10 patiënten zal rekruteren, werd niet alleen opgezet om aan te tonen dat de ingreep veilig is, maar ook om nieuwe informatie te verzamelen over de manier waarop de hersenen zich ontwikkelen op het moment dat we een taal aanleren.
Een ander hulpmiddel, een aanpassing van een prototype dat al in 2013 gepresenteerd werd, biedt dan weer hoop voor mensen met leeftijdsgebonden maculadegeneratie, de belangrijkste oorzaak van blindheid bij mensen ouder dan 60 jaar. Het werd ontwikkeld door een team van de Ecole Polytechnique Fédérale in Lausanne en betreft contactlenzen die voorzien zijn van een telescoop met een dikte van 1,5 millimeter. Die reflecteert het licht via een reeks geïntegreerde spiegels en kan het beeld tot 2,8 keer vergroten. De lenzen worden samen gebruikt met een elektronische bril die het via een detector mogelijk maakt om de zoom aan en uit te zetten met een knippering van de ogen. Rechts knipperen zet de zoom aan, links knipperen zet hem weer uit.
Om het oog te laten ademen, moesten de ontwikkelaars minuscule kanaaltjes (met een diameter van 100 micrometer) in het binnenoppervlak van de lenzen boren, waardoor de lucht kan circuleren. Ze hebben het materiaal van de lenzen ook aangepast zodat ze op een comfortabele manier langdurig kunnen worden gedragen.
Het verluchtingssysteem is een cruciale verbetering die maakt dat er nu tests uitgevoerd kunnen worden bij de mens. Binnenkort gaat er een klinische studie van start.