Aantal donoren voor longtransplantatie verhogen
Twee doodsoorzaken bij potentiële donoren zijn geen bezwaar tegen transplantatie.
Bij terminaal longlijden biedt een longtransplantatie weer hoop op overleving. Er is echter een schrijnend tekort aan donoren. Dat verklaart de hoge sterfte bij patiënten die op de wachtlijst staan. Het is dus zeer belangrijk om het aantal potentiële donoren te verhogen.
Een Amerikaanse groep heeft het nationale register van longtransplantatie doorgenomen om na te gaan of er een verband bestaat tussen de oorzaak van het overlijden van de donor en de overleving van de getransplanteerde patiënten. Er werd vooral aandacht besteed aan gevallen van asfyxie en verdrinking. De longen van die doden worden niet systematisch gebruikt uit vrees dat ze zouden beschadigd zijn.
Op de 18.250 gevallen van primaire longtransplantatie hebben de vorsers 309 gevallen teruggevonden waarbij de longen afkomstig waren van donoren die gestorven waren door asfyxie of verdrinking. De overleving bij de ontvangers van die longen was identiek als bij transplantatie van longen van donoren die aan andere oorzaken waren gestorven. De pulmonale doodsoorzaken bij de ontvangers waren zelfs significant minder frequent (5,8% versus 9,5%, p = 0,02).
Er was evenmin een verschil in rejectie tijdens het eerste jaar, noodzaak tot dialyse of optreden van een CVA.
Die studie toont dus aan dat de doodsoorzaak niet automatisch een criterium voor exclusie van een potentiële donor mag zijn zolang de klassieke voorwaarden van kwaliteit en functioneren vervuld zijn.