Politieke druk als medicijn voor Gaza (meerdere auteurs)
Voor een arts is elk leven evenveel waard. Maar als in een gewapend conflict de ene partij geen kant op kan, 95 procent van alle slachtoffers heeft - onder wie veel kinderen - en moet ondergaan hoe ziekenhuizen worden aangevallen: hoe kunnen artsen in België dan stilzwijgend voortdoen. En vooral: waarom blijft op het politieke forum elke reactie uit?
In Gaza wonen meer dan 1,8 miljoen mensen, de helft kinderen. Sinds 2007 sluit Israël de water-, lucht- en landsgrenzen van de Gaza-strook hermetisch af, waardoor het de meest dichtbevolkte openluchtgevangenis ter wereld is. Vanuit deze openluchtgevangenis worden geregeld raketten afgeschoten naar Israël door groeperingen die zich verzetten tegen deze bezetting. Deze raketten richten weinig materiële of menselijke schade aan, deels door het efficiënte luchtafweersysteem van Israël.
Sinds 8 juli van dit jaar bombardeert Israël de Gaza-strook. Het betreft de derde grootschalige bommencampagne in zes jaar. Tot nu toe werden minstens 630 Palestijnen vermoord en meer dan 4.000 mensen raakten gewond. Eén op de drie slachtoffers is jonger dan 18 jaar. Duizenden huizen, moskeeën, scholen en de haven werden vernietigd, ook een revalidatieziekenhuis en de ambulance-centrale werden met de grond gelijk gemaakt. Dat ook ziekenhuizen worden gebombardeerd is ongezien en overduidelijk een oorlogsmisdaad. Gaza heeft geen plaatsen om te schuilen: geen plek is veilig genoeg om naartoe te vluchten.
De ziekenhuizen liggen overvol. Het transport van gewonden verloopt moeizaam, omdat de benzine voor de ambulances op raakt. Artsen en verpleegkundigen werken de klok rond, maar hebben nauwelijks elektriciteit, onvoldoende medicijnen en te weinig medisch materiaal. Dat het werk van zorgverleners doelbewust wordt bemoeilijkt, is een regelrechte schande.
Hoe neutraal kun je blijven?
Artsen stellen zich in oorlogen zoveel mogelijk neutraal op, omdat ze ervan overtuigd zijn dat elk leven evenveel waard is. Maar een conflict waarbij meer dan 95 procent van de slachtoffers aan één kant valt is geen oorlogsoperatie. Dat is een slachting. Een conflict waarbij onschuldige kinderen die geen enkele kant uit kunnen, worden gedood met bommen 'te land, ter zee en in de lucht' is geen oorlogsoperatie. Dat is een strafexpeditie. Van landen die zich schuldig maken aan slachtingen en strafexpedities koop je geen sinaasappelen, daar ga je niet op vakantie, daar verkoop je geen wapens aan, daar speel je geen Uefa-voetbal mee.
Zoals Mads Gilbert, de Noorse spoedarts die nu aan het werk is in het Al-Shifa-ziekenhuis in Gaza-stad, zei: 'Als artsen vragen we voor één keer geen verbandmateriaal, geen spuiten. Stuur geen medische teams. De belangrijkste medische interventie die je nu kan doen is Israël onder druk zetten om de bombardementen te stoppen en de blokkade op te heffen.'
Wat zijn Belgische politici stil
Als medici roepen wij onze politici op om deze keer Israël scherp te veroordelen voor de misdaden tegen de menselijkheid die het momenteel in Gaza pleegt en deze veroordeling krachtdadig op te volgen met economische en militaire embargo's.
Wij sluiten ons aan bij de oproep van onze internationale collega's die deze week gepubliceerd werd door het vooraanstaande medische tijdschrift The Lancet, om het geweld in de Gaza-strook streng af te keuren.
Regeringsonderhandelingen zullen best belangrijk zijn in deze vakantieperiode, maar ze zijn geen excuus om niet te reageren op het onrecht in de rest van de wereld. Wij zijn teleurgesteld en verontwaardigd over de oorverdovende stilte bij onze politici over de humanitaire crisis in de Gaza-strook.
De huidige slachtpartij in Gaza niet sanctioneren, is moreel onjuist. Israël kan geen enkele aanspraak maken op een speciale blinde vlek in ons geweten.