Depressie en astma: een variante op de kip of het ei
We weten al lang dat er een verband bestaat tussen astma en depressie. Meerdere transversale studies hebben dat aangetoond. In welke richting die relatie gaat, was echter nog niet bekend.
Om dat te achterhalen, hebben vorsers de gegevens doorgenomen van jongvolwassenen die tussen 1985 en 1986 waren opgenomen in de CARDIA-studie (Coronary Artery Risk Development in Young Adults). Bij de evaluatie na vijf jaar in de CARDIA-studie werden 3.614 proefpersonen zonder astma in twee groepen ingedeeld naargelang ze al dan niet depressieve symptomen vertoonden (respectievelijk 856 en 2.758, leeftijd 23-35 jaar). 3.016 proefpersonen zonder depressieve symptomen werden ingedeeld in twee groepen naargelang ze bij de evaluatie na vijf jaar verklaarden al dan niet symptomen van astma te hebben (respectievelijk 188 en 2.828). Alle proefpersonen werden dan regelmatig gevolgd gedurende 20 jaar om de incidentie van astma in de eerste groep en de incidentie van symptomen van depressie in de tweede groep te evalueren.
Na correctie voor covariabelen bedroeg het relatieve risico op astma bij de proefpersonen met symptomen van depressie 1,26 (95% BI 1,02 tot 1,56 ).
Het risico op optreden van depressieve symptomen was niet significant hoger bij de astmalijders dan bij de proefpersonen zonder astma (gecorrigeerde hazard ratio = 0,92; 95% BI 0,70 tot 1,20).
Deze observationele, prospectieve, longitudinale studie toont dus aan dat het bestaan van depressieve symptomen een risicomarker is van ontwikkeling van astma op volwassen leeftijd. Die populatie zou dan ook goed moeten worden gevolgd. Bij de interpretatie van de resultaten is echter voorzichtigheid geboden aangezien de diagnose van astma werd gesteld op grond van verklaringen van de proefpersonen zelf. Het zou immers kunnen dat mensen die zeiden dat ze astma hadden, in feite mettertijd een COPD hadden ontwikkeld.