Zijn mensen die op grotere hoogte leven minder dik?
Dat is in zekere zin het triviale besluit van een onderzoek uitgevoerd bij Amerikaanse soldaten dat de resultaten van eerder onderzoek bij de bevolking in het algemeen bevestigt.
Meer dan 98.000 militairen van de US Air Force, mannen en vrouwen met overgewicht behorend tot een risicogroep, namen deel aan dit nieuwe experiment uitgevoerd door verschillende Amerikaanse universiteiten. Ze verplaatsten zich voor missies naar hooggelegen (1.900 meter en meer) en laaggelegen (minder dan 980 meter) gebieden. Van 2006 tot 2012 werd de evolutie van hun BMI genoteerd, samen met hun plaats van bestemming en de overeenkomstige hoogte.
Uit de resultaten blijkt de gunstige invloed van de berglucht op de gewichtscontrole. Voor militairen die op grote hoogte zijn gestationeerd, ligt het relatieve risico om als obees te worden gediagnosticeerd 41% lager dan voor wie op geringe hoogte is gelegerd.
Volgens de auteurs zou de hoogte mensen met overgewicht dus kunnen beschermen tegen obesitas. Ze schuiven een plausibele verklaring naar voren, ook al wordt die door hun studie niet bewezen. Het zuurstoftekort op grote hoogte zou de eetlust verminderen. Onder invloed van hypoxie zou de productie van bepaalde hormonen stijgen, waaronder leptine dat een rol speelt bij de verzadiging en de regeling van de hoeveelheid vet.
(referentie: PLoS ONE, 16 april 2014, DOI: 10.1371/journal.pone.0093493)