Langwerkende ß-agonisten bij astma: vriend of vijand?
Er is nog altijd discussie over het nut van toevoeging van langwerkende ß-agonisten (LABA) aan inhalatiecorticosteroïden (ICS) bij de behandeling van astma. Een Canadese groep heeft een interessante studie gepresenteerd over ziekenhuisopnames wegens astma.
De onderzoekers hebben de gegevensbanken van British Columbia doorgenomen om de frequentie van ziekenhuisopname wegens astma tijdens de periode van 2007-2012 te evalueren naargelang van de behandeling: regelmatige of onregelmatige inname van LABA + ICS, LABA alleen, ICS alleen of geen inname van die geneesmiddelen tijdens de laatste 12 maanden voor de ziekenhuisopname.
Het betreft een casus-controlestudie die werd uitgevoerd bij patiënten die in het ziekenhuis werden opgenomen na een carentieperiode van één jaar sinds inclusie in de cohort. Voor elke patiënt werden er 20 controlepersonen van dezelfde leeftijd, hetzelfde geslacht, dezelfde datum van inclusie in de cohort en de ernst van het astma geselecteerd. In het totaal ging het dus om 3.319 patiënten en 43.023 controlepersonen. Het relatieve risico werd berekend naargelang van het gebruik (regelmatig, onregelmatig of geen gebruik) van ICS alleen, LABA alleen of ICS + LABA tijdens de afgelopen 12 maanden (primair eindpunt).
De frequentie van ziekenhuisopname was niet significant hoger bij de patiënten die een LABA + ICS kregen, dan bij de patiënten die alleen ICS kregen (RR 1,14; 95% BI 0,93-1,41), maar was duidelijk lager dan bij de patiënten die alleen een LABA kregen (RR 0,45; 95% BI 0,29-0,70). Kortom, bij behandeling met een LABA is regelmatig gebruik van inhalatiecorticosteroïden cruciaal bij de preventie van ziekenhuisopname wegens astma.