Observeren zonder te imiteren. En wel hierom ...
Als we op tv een atleet zien die aan hoogspringen doet, zetten we niet alleen onze ogen in werking, maar ook onze primaire motorische cortex, die de bewegingen controleert. Sommigen wringen zich zelfs spontaan in bochten voor het tv-scherm. Een dergelijke automatische imitatie of spiegelbeeldactivering (mirroring) is niet altijd sociaal gepast. Meestal slagen we er echter in om kalm te blijven, niet te bewegen en de acties die we waarnemen, niet na te doen, hoewel onze motorische streken geactiveerd zijn.
In het kader van een onderzoeksproject van de groep van prof. Riitta Hari van de Aalto University in Finland hebben twee vorsers van de ULB, Mathieu Bourguignon en Xavier De Tiège, bijgedragen tot de ontdekking van een mechanisme dat dat mysterie zou verklaren. De wetenschappers hebben inderdaad door middel van magneto-encefalografie (MEG) aangetoond dat de observatie van de bewegingen van iemand anders tegelijkertijd andere neuronen in de motorische cortex remt. Die concomitante remming zou de automatische overdracht van motorische bevelen van de hersenen naar de spieren verhinderen.
Die ontdekking biedt nieuwe perspectieven bij het onderzoek van de functionele afwijkingen van de hersenen die leiden tot echopraxie, een onwillekeurige en spontane tendens om de beweging van anderen spontaan te imiteren. Echopraxie wordt teruggevonden bij meerdere neuropsychiatrische aandoeningen.
(referentie: Philosophical Transactions of the Royal Society B: Biological Sciences, 28 april 2014, DOI: 10.1098/rstb.2013.0171)