Een stralingspaspoort voor patiënten
Een aantal grote ziekenhuizen houden van hun patiënten een 'stralingspaspoort' bij. Ze lopen daarmee vooruit op een Europese richtlijn. Een probleem blijft nog het uitwisselen van deze informatie.
Ioniserende straling zoals gebruikt bij medische beeldvorming kan tot een accumulatie van DNA-schade leiden, wat mogelijk later uitmondt in kanker. Voor artsen is het een evenwichtsoefening om de voordelen van het gebruik van straling af te wegen tegen de mogelijke schade later. Een probleem daarbij is dat men niet steeds weet aan hoeveel straling de patiënt in kwestie al heeft blootgestaan.
Optimaliseren
Daarom gaan een aantal grote ziekenhuizen, waaaronder de universitaire, voortaan een stralingpaspoort bijhouden van hun patiënten. Dat schrijven De Standaard en Het Nieuwblad vandaag. Als artsen weten aan hoeveel straling hun patiënt al heeft blootgestaan, zullen ze des te meer geneigd zijn om de stralingsdosis voor bijvoorbeeld een CT-scan zo laag mogelijk te houden.
De moderne medische apparatuur helpt de artsen daarbij. Doorgaans kan er trouwens veel variatie zitten op de stralingsdosis gebruikt bij een enkele vorm van medische beeldvorming - al proberen richtlijnen van het Fanc, de FOD Volksgezondheid en het Riziv dat beter te standaardiseren. Moderne apparaten leveren een stralingsrapport af, in de vorm van een versleuteld elektronisch bestand. Dat kan automatisch geïntegreerd worden in het EPD - dat het stralingspaspoort up-to-date moet houden.
De ziekenhuizen houden het 'stralingspaspoort' vooral bij voor het gebruik van ioniserende straling dat plaatsvindt in de eigen instelling. Sommige ziekenhuizen wisselen die gegevens ook uit. Maar blootstelling aan straling die buiten die instellingen gebeurt, blijft in de regel vooralsnog buiten beeld.