Het mysterie van de bevruchting ontrafeld
Na tien jaar onderzoek hebben vorsers van Cambridge het sleutelelement van de eicel ontdekt dat het spermatozoön herkent en via hetwelk het spermatozoön zich aan de eicel bindt, de allereerste stap bij de bevruchting.
In 2005 heeft een groep uit Japan een eiwit op het oppervlak van spermatozoa ontdekt dat ze nodig hebben om te versmelten met de membraan van de eicel. Ze hebben dat eiwit izumo genoemd, naar een Japans heiligdom dat gewijd is aan het huwelijk. Nu is dus ook de receptor van dat eiwit op de eicel ontdekt. Dat eiwit werd juno gedoopt naar de Romeinse godin van de vruchtbaarheid.
De Britse vorsers hebben een synthetisch izumo-eiwit gebruikt om de stof op het oppervlak van de eicel te detecteren. Daarna hebben ze de vruchtbaarheid onderzocht van wijfjesmuizen met junodeficiënte eicellen. Die muizen bleken steriel te zijn, net zoals mannetjesmuizen met izumodeficiënte spermatozoa. Nadat de verankering heeft plaatsgevonden, verdwijnt het juno-eiwit van het oppervlak van de eicel en kan het dus niet meer worden herkend door andere spermatozoa.
Al die observaties wijzen erop dat het juno-izumokoppel noodzakelijk is voor de voortplanting bij zoogdieren en de mens. Die belangrijke ontdekking zou nieuwe mogelijkheden kunnen bieden bij de behandeling van onvruchtbaarheid, maar zou ook de ontwikkeling van nieuwe anticonceptiva in de hand kunnen werken.
(referentie: Nature, 16 april 2014, doi:10.1038/nature13203)