Pijngevoeligheid als gevolg van levenswijze en omgeving
Waarom verschilt pijn die wordt veroorzaakt eenzelfde letsel zo sterk van de ene mens tot de andere? Zou daar een genetische verklaring voor bestaan? Een internationale groep heeft een studie uitgevoerd waarin ze aantonen dat de levenswijze en de omgeving levenslang invloed kunnen uitoefenen op de pijngevoeligheid.
De vorsers hebben de gevoeligheid voor de warmte van een laser op de huid van de arm, een standaardpijntest, onderzocht bij honderden tweelingen. Ze hebben daarna het DNA geanalyseerd van 25 tweelingen met een lage of hoge pijndrempel en 50 niet-verwante controlepersonen.
De tweelingen met een lage drempel vertoonden een geringere expressie of methylering van bepaalde genen in negen regio's van het DNA, genen waarvan bekend is dat ze een rol spelen bij de gevoeligheid voor pijn, en vooral dan het TRPA1-gen. Bij sommige tweelingen was dat gen uitgedoofd (het was dus niet tot expressie gebracht in het genoom), terwijl het bij hun broer of zus net bijzonder sterk tot expressie was gebracht. Aangezien eeneiige tweelingen een identiek genetisch patrimonium hebben, kan het verschil in pijngevoeligheid alleen worden toegeschreven aan epigenetische factoren en meer bepaald methylering van het DNA.
(referentie: Nature Communications, 4 februari 2014, DOI:10.1038/ncomms3978)