Duurzame effecten van huid-op-huidcontact voor prematuren
De methode van het 'kangoeroeën' of huid-op-huidcontact ontstond in de jaren zeventig in Colombia, een land dat met een schrijnend gebrek aan couveuses kampte. Nadien verspreidde ze zich geleidelijk in de westerse landen.
Deze in diensten neonatologie ondertussen courante praktijk heeft zijn nut bewezen. Dagelijks lichaamscontact tussen een moeder en haar te vroeg geboren baby vermindert enerzijds de angst van de moeder en stimuleert de melkproductie, en vermindert anderzijds het risico op apneu en bradycardie van het kind en stabiliseert zijn slaap en lichaamstemperatuur.
Uit een Israëlische studie blijkt nu dat de positieve gevolgen van de methode ook lang na de postnatale periode doorwerken. Onderzoekers van de Bar-Ilan University onderzochten de evolutie van 146 prematuren. De helft genoot gedurende twee weken een uur per dag van huid-op-huidcontact, terwijl de andere helft de klassieke zorg in een couveuse kreeg. Alle kinderen werden tijdens de eerste tien jaar van hun leven zeven keer onderzocht.
Na zes maanden stelden de wetenschappers vast dat de moeders van de 'kangoeroegroep' gevoeliger waren voor de behoeften van hun baby's en meer moederlijk gedrag vertoonden. Na tien jaar waren hun kinderen beter in staat dingen te leren en complexe taken uit te voeren zoals lezen of schrijven. Verder hadden ze een betere slaap, was de werking van hun autonome zenuwstelsel rijper en reageerden ze beter op stress.
(referentie: Biological Psychiatry, 1 januari 2014 doi:10.1016/j.biopsych.2013.08.012)