KCE wil vrouwen helpen zelf te beslissen over mammografie
Het KCE ontwikkelde voorlichtingsmateriaal om vrouwen te helpen beslissen of ze zich laten screenen op borstkanker of niet. De bedoeling is om dat materiaal zoveel mogelijk te gebruiken bij patiëntencontacten of in geschreven voorlichtingsmateriaal.
Het gaat daarbij niet zozeer om geschreven boodschappen. Het voorlichtingsmateriaal bestaat vooral uit een visuele weergave: schema's die de het gevaar op borstkanker, het voordeel van screening en het risico van eventueel schadelijke gevolgen duidelijk voorstellen.
De bedoeling is om met dit materiaal vrouwen zelf zoveel mogelijk een inzichtelijke keuze te laten maken. De behoefte aan dergelijk materiaal is groot. Dat bleek onder meer bij het ontwikkelen van richtlijnen voor screening in samenwerking met de wetenschappelijke organisaties van artsen.
Per leeftijdsgroep
Er zijn vier sets van voorlichtingsmateriaal, voor de leeftijdsgroepen van respectievelijk veertig (= tussen 40 en 49 jaar) , vijftig, zestig en zeventig jaar oud. Door steekproeven met vrouwen van een verschillend opleidingsniveau ging het KCE na of de boodschappen inderdaad duidelijk overkwamen.
Het voorlichtingsmateriaal richt zich op vrouwen met een normaal risico op borstkanker. Dat wordt aan het begin duidelijk gemaakt: vrouwen met een verhoogd risico of met verdachte bevindingen moeten hun arts daarover consulteren.
Het KCE is van oordeel dat screening gepast is bij vrouwen van 50 tot 69 jaar, volgens de aanbevelingen om de twee jaar door deelname aan het bevolkingsonderzoek. Bij vrouwen die jonger of ouder zijn wegen de nadelen van screening niet op tegen de voordelen. Maar deze conclusie wordt niet gemaakt voor de vrouwen zelf: alleen de cijfermatige synthese van internationaal onderzoek wordt schematisch weergegeven.
Het KCE geeft wel een duidelijke boodschap mee in verband met de gebruikte technieken: een echografie tezamen met een mammografie is niet zinvol.
Rapport
Tegelijk met het visueel materiaal publiceert het Kenniscentrum een rapport over de totstandkoming ervan. Dat bevat ook de bevindingen van focusgroepen die over de nood aan informatie en de manier van communiceren werd georganiseerd.
Daaruit blijkt trouwen dat artsen wat overtuigd zullen moeten worden om dit materiaal te gebruiken. Nogal wat artsen hebben eigenlijk de neiging zelf voor hun patiënten te beslissen. Ze zijn ook niet gewoon om tijdens de consultatie een beroep te doen op 'visuals'.