Volle engagement van de sportartsen kan doping halt toe roepen
Gisteren werd het antidopingcharter voorgesteld in het Centrum Ronde van Vlaanderen in Oudenaarde. Het charter bestaat uit acht engagementen die sport- en keuringsartsen kunnen onderschrijven als zij willen meewerken aan een 'zuiverder' sportbeleving. Want na deze informatieve avond werd overduidelijk dat doping niet enkel een probleem is van de sporter.
"Een sporter handelt meestal niet alleen: de dopingproducten moeten worden besteld door een atleet die daar niet altijd toegang toe heeft. Een atleet weet daarbij niets over de posologie, tijdstip van inname, de eventueel camouflerende middelen, noem maar op. De entourage van de sporter is daarom dikwijls mee verantwoordelijk, en zou minstens even streng, zo niet strenger moeten worden gestraft dan de atleet", zo vertelde ons dopingexpert Peter van Eenoo, hoofd van het Gentse dopinglab (DoCoLab UGent) tijdens het panelgesprek. Eveneens aan de tafel zaten Jacques Rogge, erevoorzitter van het IOC en sportarts Hans Cooman (NADO Vlaanderen), die deze stelling alleen maar konden beamen.
Inhoud charter
Het antidopingcharter werd alvast ondertekend door Tom Teulingkx, voorzitter van de Vereniging van Sport- en KeuringsArtsen (SKA) en Hans Cooman als signaal naar de leden, sporters en iedereen die met sport te maken heeft om te streven naar een zuivere sportbeleving. Gezondheid en veiligheid van de sporter zijn sleutelbegrippen in het charter. Sportartsen die het onderschrijven verklaren op de hoogte te zijn van het decreet, de lijst van verboden stoffen en methoden, de toestemming wegens therapeutisch gebruik, de toegestane behandelingen en daar eveneens naar te handelen.
Verder dient een sportarts niet te zwichten onder druk van de sporter of de entourage om mee te werken aan dopingpraktijken of die oogluikend toe te staan. Als een sportarts op de hoogte is van dopingpraktijken van een patiënt, en daarbij niet optreedt, kan dat in de huidige wetgeving aanzien worden als een medewerking aan dopingpraktijken, wat het dus strafbaar maakt. Dr. Cooman deed uit de doeken hoe de arts in dergelijke gevallen kan handelen zonder het medisch geheim geweld aan te doen. Een arts dient daarbij de sporter in de eerste plaats te ontraden om doping te gebruiken. Daarbij worden alle gesprekken best nauwkeurig neergeschreven in het medisch dossier daar dat later als (juridische) verantwoording kan dienen als de sporter wordt betrapt en het medisch dossier door de onderzoeksrechter wordt opgevraagd.
Geen plaats meer voor bedrog
Dat het net omheen dopinggebruikers zich langzaam sluit en de bewegingsruimte om deze middelen te gebruiken almaar kleiner wordt, is te danken aan de steeds gevoeliger wordende opsporingsmethodes en een aantal belangrijke beslissingen zoals het mogelijk maken om een staal acht en binnenkort tien jaar te bewaren. De sporter die er dan nog in slaagt om doping te gebruiken, mag gerust een professioneel bedrieger worden genoemd.