KCE vraagt betere ondersteuning voor prostaatkanker
De behandelingsopties bij prostaatkanker hebben nogal wat mogelijk hinderlijke bijwerkingen - actieve opvolging is vaak een valabel alternatief. Maar beslissen daarover is lastig. Het KCE onderzocht welke factoren spelen bij die keuze en hoe die optimaal kan verlopen. Het pleit onder meer voor een betere vergoeding van 'active surveillance'.
Active surveillance (AS) of actieve opvolging wordt vaak gekozen als alternatief voor onmiddellijk ingrijpen. Een ingreep kan soms zelfs tot tien jaar worden uitgesteld. Het KCE voerde een onderzoek uit, en een heel aantal gestructureerde interviews met artsen en patiënten om de factoren te achterhalen die de keuze voor of tegen AS beïnvloeden.
Houding arts geeft vaak de doorslag
Die keuze hangt niet alleen af van voor de hand liggende factoren als aard van de tumor, of leeftijd en gezondheidstoestand van de patiënt. Ook de houding van de patiënt en de voorkeuren van de arts spelen een rol. Patiënten met jonge kinderen kiezen sneller voor een radicale aanpak van de tumor. Bij werkende patiënten zullen artsen sneller een actieve surveillance aanbieden. De houding van de arts blijkt gewoonlijk doorslaggevend voor de keuze van de patiënt.
Het KCE onderstreept dat het belangrijk is dat een specifieke consultatie wordt gewijd aan het meedelen van de diagnose, en dat therapeutische opties uitvoerig worden besproken in daaropvolgende consultaties. Het wijst nog eens op de mogelijkheden die daarvoor bestaan in het kader van het Multidisciplinair Oncologisch Consult (specifieke nomenclatuurnummers voor langdurige consultaties door huisarts en door specialist).
Ondersteunende maatregelen
Actieve opvolging van een maligne tumor is een delicate opgave. Het KCE pleit voor een betere verspreiding van wetenschappelijke informatie - onder meer over prognostische factoren en onderzoekstechnieken - en van klinische richtlijnen. Patiënten gaan zelf vaak actief op zoek naar meer informatie, en ook voor hen moet aangepaste en volledige documentatie beschikbaar worden gemaakt.
Het beleid dat men volgt bij prostaatkanker moet op een gedeelde beslissing berusten, waarbij ook de partner van de patiënt betrokken is. Dat vraagt specifieke communicatieve vaardigheden, en artsen moeten kansen krijgen om die tiijdens de opleiding en als navorming te ontwikkelen.
AS is voor artsen tijdrovend en is financieel minder lonend. De overheid moet de financiering herbekijken zodat de arts ook vergoed wordt voor de extra tijd die hij investeert.