'Financiële transparantie discrimineert niet-ziekenhuisartsen'
Volgens een Europese richtlijn over patiëntenrechten zou het in de ambulante sector voor niet-geconventioneerde artsen voortaan verboden zijn om voorschotten te vragen en mogen sommige specialisten geen vrije honoraria meer aanrekenen. De Bvas trekt aan de alarmbel.
In een brief aan Riziv-topman Jo De Cock uit het artsensyndicaat van dokter Roland Lemye zijn bezorgdheid over deze bepalingen in een wetsvoorontwerp over financiële transparantie in het kader van een Europese richtlijn over patiëntenrechten. Volgens die bepalingen zou het voor niet-geconventioneerde artsen voortaan verboden zijn om voorschotten te vragen en mogen sommige specialisten geen vrije honoraria meer aanrekenen. Bovendien zou de administratieve werklast van de artsen significant toenemen, ten koste van het klinische werk en zonder enige vergoeding, luidt het.
Onaanvaardbaar
Dokter Lemye: "Om de Europese richtlijn 2011/24/UE over o.a. de financiële transparantie in het kader van de patiëntenrechten in een Belgische wet te gieten, heeft de overheid een wetsontwerp opgemaakt. De Bvas kan zich perfect terugvinden in het principe van financiële transparantie voor de patiënt, maar stelt vast dat deze richtlijn in België misbruikt wordt om onverantwoord veel informatie aan de ziekenfondsen door te spelen en om sommige artsen te discrimineren."
Zo zou het voor niet-geconventioneerde (tand-)artsen die buiten een ziekenhuis werken voortaan verboden zijn om een voorschot voor een ingreep of behandeling te vragen, legt Lemye uit. "Niet komen opdagen voor een ingreep bijvoorbeeld zou dus voor de rekening van de arts zijn, want een lege behandelkamer en werkloos personeel kosten ook geld. Verder zouden in de ambulante sector patholoog-anatomen, klinisch biologen en genetici geen vrije honoraria meer mogen aanrekenen. Dergelijke discriminatie vinden wij onaanvaardbaar."
Administratieve pletwals
Tot slot merkt de Bvas op dat de concrete uitwerking van die Europese richtlijn volgens het wetsontwerp een enorme bijkomende administratieve werklast voor alle artsen zou betekenen. "Elke bijkomende administratie gaat immers ten koste van het klinische werk waarvoor een arts is opgeleid en creëert een bijkomende kost. De wet voorziet er geen vergoeding voor", besluit Lemye.