Zorgtrajecten verbeteren diabeteszorg
De zorgtrajecten werpen wel degelijk vruchten af, zo stelde Ri De Ridder in een betoog op de LMN-netwerkdag van Domus Medica. Hij kwam daar uitleg geven over de toekomst van de lokale multidisciplinaire netwerken.
De toekomst van de LMN's hangt van verschillende factoren af, zo zei De Ridder. Toch zou het tegen de logica indruisen de LMN's opnieuw af te schaffen en de promotoren te vertellen dat ze maar ander werk moeten zoeken. Daarmee probeerde hij duidelijk de kringen en de ZTP's gerust te stellen (zie ook AK van vrijdag)
Een van de elementen uit de argumentatie van de Riziv-topman was dat uit voorlopige resultaten van het evaluatieproject Achil in ieder geval blijkt dat zorgtrajecten de zorg voor chronische patiënten wel degelijk verbeteren. De Ridder gaf het voorbeeld van enkele indicatoren uit het zorgtraject diabetes.
Riziv-Achil (voorlopige resultaten)
Eén kwaliteitsindicator die is gemeten, is het percentage patiënten bij wie minsten vier keer per jaar een Hb1Ac wordt bepaald. Zorgtrajectpatiënten scoren daarbij beter dan andere diabetespatiëntent, zoals patiënten die begeleid worden door educatie. Ze scoren zelfs beter dan patiënten uit de diabetesconventie. Deze resultaten verkreeg Achil door koppeling en vergelijking van de gegevens uit de datacollectie met die uit de databanken van het Intermutualistisch Agentschap, waarvoor het voor deze evaluatie toegang verkreeg (zie grafiek).
Ook blijkt dat naargelang patiënten al langer in een zorgtraject zitten, de groep met een Hb1Ac van rond of onder de 7% groter wordt, terwijl de groep met een score van minstens 8% een flink stuk kleiner wordt. Voor dit laatste werd vooral gekeken naar resultaten van patiënten uit de centrale pijler - dat is de 'upload' - uitgebreid met resultaten van het Leuvense registratieproject Intego.