Tragere wielrenners door dalend epogebruik?
In de rondes van Frankrijk en van Spanje steeg de gemiddelde snelheid van de toprenners elk jaar van 1990 tot 2004. Maar in de vijf jaren daarna deed zich een daling van dat gemiddelde voor. Epidemioloog Thomas Perneger (UZ Genève) vermoedt dat het verminderde dopinggebruik een oorzaak is.
In de rondes van Frankrijk en van Spanje steeg de gemiddelde snelheid van de toprenners elk jaar van 1990 tot 2004. Maar in de vijf jaren daarna deed zich een daling van dat gemiddelde voor. Epidemioloog Thomas Perneger (UZ Genève) vermoedt dat het verminderde dopinggebruik een oorzaak is.
Perneger bestudeerde de snelheid van de winnaars en de vijfdes van de Rondes van Frankrijk, Spanje en Italië voor de periode van 1949 tot 2009. Van 1990 tot 2004 steeg de gemiddelde snelheid in de Ronde van Frankrijk met 0,18km/uur, in de Ronde van Spanje met 0,28 km/uur. Nadien daalde dat gemiddelde in beide rondes met respectievelijk 0,17 en 1 km/uur. In de Giro bleef de snelheid al die jaren stijgen met gemiddeld 0,12 km/uur.
'Topjaar' 2004 bleek dus een keerpunt te zijn. Maar - toeval of niet - net in dat jaar piekte het aantal vastgestelde dopingovertredingen sterk, stipt Perneger aan. Hij wijst er ook op dat epo de maximale zuurstofopnamecapaciteit met 7 procent verhoogt, wat zich vertaalt in ongeveer 2,8% extra snelheid of ongeveer 1 km/uur extra. Perneger: "En dat komt in de buurt van het snelheidsverlies van de laatste jaren."
Dat 2004 geen keerpunt bleek te zijn voor de Ronde van Italië, hoeft de veronderstelling van de epidemioloog niet tegen te spreken. De Giro staat er immers al langer voor bekend meer af te rekenen te hebben met dopingmisbruik. I.s.m. Belga en Body Talk