'Regering geeft niet om therapeutische vrijheid'
"We kennen de regering Di Rupo nog maar twee maanden. Maar naar aanleiding van het debat over de geneesmiddelenwet vorige week in het parlement, is het duidelijk dat ze niet hoog oploopt met de diagnostische en therapeutische vrijheid."
Dat schrijft Marc Moens in zijn jaarverslag voor het VBS. Voor de meest pregnante passages is het dit keer doorlezen tot de laatste pagina's, waarin de artsenleider terugblikt op de voorbije besparingsronde.
In het hart
Sinds 2 februari verkeert ons land officieel in een recessie, die wellicht de voorbode is van een nakende recessie in de hele Eurozone. Maar volgens de voorzitter van de Bvas is dat maar "een flauw excuus om dogmatische en ideologische maatregelen te treffen die de kwaliteit van de Belgische gezondheidszorg in het hart zullen raken".
Moens verwijst daarmee onder andere naar het automatisch voorschrijven op stofnaam (VOS) voor antibiotica, antimycotica en PPI's. De besparing met 11,3 miljard euro - waarvan 2,3 miljard in de gezondheidszorg - zal straks niet meer volstaan, rekent hij voor. Als de nieuwe gouden regel van Europa om het tekort tot 0,5% terug te dringen in voege treedt, zullen nog drastischer maatregelen vereist zijn.
En dan is de link naar de euthanasiewet snel gelegd. Het is een bezorgdheid die in elk jaarverslag opnieuw naar voren komt. "Het debat over euthanasie is zeer dichtbij als we een maximumprijs voor bepaalde kankerbehandelingen gaan afspreken", heeft Moens zich eerder in het jaarverslag al laten ontvallen als commentaar op de discussie over de zin van dure kankergeneesmiddelen die Jean-Jacques Cassiman in december uitlokte.
De harde besparingsrealiteit van vandaag brengt Marc Moens tot de bittere suggestie dat de wetgever van de tiende verjaardag van de euthanasiewet gebruik zou kunnen maken om de wet te versoepelen zodat ze "tegemoet komt aan de economisch moeilijke situatie".
Europa dicteert
Het jaarverslag 2011 kreeg als titel 'EU: to live and let die' mee. Een verwijzing naar de Europese Unie die ook in de gezondheidszorg steeds meer de wet dicteert. Als de eigen regeringen nog maar weinig in de pap te brokken hebben, dan moeten belangengroepen het voor de burgers waar maken, vindt Moens. Ook patiënten en artsenverenigingen moeten op Europees niveau meer van zich laten horen, vindt hij.