Supplementenoorlog duurt voort
Een recent arrest van Cassatie lijkt de jarenlang aanslepende supplementenoorlog tussen Bvas/VBS en de ziekenfondsen in het voordeel van de laatsten te beslechten. Dat is evenwel buiten Marc Moens gerekend. In een brief die vandaag de post opgaat, raadt hij de klinisch biologen aan verder supplementen te vragen. Ze mogen zich evenmin laten intimideren door de ziekenfondsen.
Marc Justaert (CM) kraaide alvast victorie in het ledenblad van de christelijke ziekenfondsen, maar Moens is allerminst onder de indruk. "Als u, Geachte Collega, tot nog toe supplementen klinische biologie aanrekende, stellen wij voor dat u dat blijft doen", luidt zijn droge openingszin aan de klinisch biologen.
Daarmee gaat hij dus lijnrecht in tegen de actie van die de CM vorige maand opstartte. Het ziekenfonds vordert de aangerekende supplementen terug. Bvas en VBS suggereren om niet over te gaan tot terugbetaling.
Juridische veldslag
De brief lijkt een nieuwe juridische veldslag in te luiden. Wat als klinisch biologen geconfronteerd worden met gerechtelijke procedures? Wat als ze door de ziekenfondsen getimideerd worden bij niet-terugbetaling van al gede supplementen? Dan maakt Marc Moens zich sterk dat VBS en Bvas de nodige juridische en logistieke steun zullen geven, tot de verdediging voor de rechtbank toe.
Moens verwijt Cassatie op dit moment dat het arrest nauwelijks gemotiveerd is. Er staat enkel "dat het verbod op ereloonsupplementen geldt voor de verstrekkingen inzake klinische biologie, ongeacht of de tegemoetkoming geheel ofwel gedeeltelijk forfaitair wordt betaald".
Nietszeggend arrest
Dergelijk nietszeggend en ongemotiveerd arrest kan het dossier niet definitief beslechten, vindt de Mechelse klinisch bioloog. "Wij baseren ons op een uitspraak van de rechtbank van eerste aanleg van Gent op 14 oktober 2010, die in een uitdrukkelijke motivering heeft gesteld dat er wel degelijk supplementen mogen worden aangerekend voor prestaties klinische biologie op het niet via forfaitaire honoraria vergoede gedeelte van 25%."
Verder verwijst hij naar het akkoordensysteem en het principe van de vrijheid van honoraria. Kortom, volgens de Bvas en het VBS kun je niet spreken van een gewijzigde situatie en moet alles blijven zoals het is.
Tot slot vreest Moens dus dat "dit onwaardige arrest" kwaadwillig kan worden uitgebreid naar de medische beeldvorming en zelfs tot andere medische prestaties . Vandaar ook het hardnekkige verzet, want dit oogt duidelijk als een casus belli.